Terug                                                       De eerste week                                                     Naar de volgende week

Het is niet mijn favoriete bezigheid: om 5 uur in de ochtend ergens aankomen. Het lijkt prettig, een nachtvlucht, maar in de praktijk betekent het dat ik een nacht slapen oversla. Gelukkig zijn de formaliteiten in Zuid Afrika tot een minimum beperkt en ook de huurauto staat al klaar. We hadden gekozen voor het kleinste model want een paar dagen later zouden we onze eigen auto ophalen. Een grote Hilux 4X4 die speciaal was klaargemaakt voor onze tocht. Tot ons geluk is de kleinste auto niet voorradig en worden we opgewaardeerd naar een groter model. Wat dacht je? Al onze spullen passen er in. Dat scheelde weer een keertje extra heen en weer rijden. Achterbak vol, flightbacks op de achterbank en kinderen daar bovenop, weg zijn we.
De eerste week is een echte vakantieweek. Als je voor 4 maanden weggaat, moet je veel regelen. En iedereen wil natuurlijk afscheid van je nemen. Liefst in die laatste week! Terwijl je op je werk midden in de overdracht zit. Om lekker tot rust te komen, hebben we deze eerste week een huis gehuurd. Niet in Kaapstad zelf, maar lekker er buiten, in Simon’s Town. We rijden langs de kust naar ons huisje dat we zowaar in één keer kunnen vinden!
Simon’s Town is bekend. Niet omdat het een marinehaven is. Nee, het is bekend omdat hier een kolonie Afrikaanse pinguins leeft. Grappige vogeltjes die zo’n 50 centimeter groot zijn. Mens en dier leven hier in harmonie naast elkaar. Je weet het als je hier een huis koopt langs de kust: onder alle struiken zullen de pinguins proberen holen te graven om daarin hun nest te maken. Mensen trekken zich daar niets van aan en als dank trekken pinguins zich weinig van de mensen aan. En dat biedt perspectieven voor een fotograaf! Ik krijg van onze buren de tip om naar een strandje net buiten de stad te gaan en niet naar het officiële nationale park. Ook daar zitten de pinguins, maar dan niet achter de hekjes die in het park zelf mens en dier van elkaar scheiden. Dat is een gouden tip. Heel rustig schuif ik op mijn buik naar voren en het lukt me om zowat naast een pinguin te komen zonder dat die zich veel van mij aantrekt. Tja, zo dichtbij kan je natuurlijk heel indrukwekkende foto’s maken.
 

.
De volgende dagen moeten we om diverse zakelijke redenen in Kaapstad zelf zijn, maar als die verplichtingen achter de rug zijn, rijden we in onze eigen Hilux richting Kaap de Goede Hoop. Deze kaap is niet echt het meest zuidelijke puntje van Afrika. Dat ligt verder naar het oosten. Maar toch, alleen die naam al. We vinden het een leuk idee om onze reis op deze kaap te laten starten.
Deze zuidelijke landtong is een mooi natuurreservaat onder de rook van Kaapstad. Groot wild kom je er niet tegen, maaar het park is wel bekend om zijn Bontebokken en Kaap Zebra’s,  zijn schildpadden en bavianen. We rijden eerst naar de echte kaap. Dat was een tegenvaller: een parkeerplaats met een bord “dit is de kaap” en bussen vol met Japanners die zich hier laten fotograferen. En dat terwijl iedereen kan zien dat de echte kaap een tweehonderd meter verderop ligt. Je moet wel wat klauteren over rotsen, maar dat is voor onze zonen juist een uitdaging. En papa wil graag foto’s maken zonder Japanners er op, dus zit er niets anders op dan zo’n 15 meter boven de zee te proberen op de punt van de kaap te komen. En eigenlijk zonder echt grote inspanning lukt dat. Een schitterend uitzicht! Maar we begrijpen ook waarom men de parkeerplaats een eind terug heeft ingericht: de golven slaan zo hard op de kaap dat we 15 meter hoger de sproeiregens nog over ons heen krijgen!
Op de terugweg krijgen we een kolonie rotsdassies in het oog. Van boven af houden zij een wakend oog op de parkeerplaats en het komen en gaan van toeristen. De rotsen hier zijn scherp, maar het is natuurlijk een uitdaging om op je buik toch zo dichtbij mogelijk te komen. Verbazend altijd dat je heel dichtbij kan komen, als je het maar rustig aan doet!
In de loop van de week zien we in dit park nog een grote groep bavianen op het strand. De jongen zijn behoorlijk schuw, maar het mannetje moet natuurlijk de macho uithangen en laten zien dat hij niet bang is door rustig te blijven zitten. Noch de jongen, noch het dominante mannetje vallen ons lastig. Vreemd, want voor opdringerige bavianen wordt juist veel gewaarschuwd. Maar goed, buiten niet erg smaakvolle foto- en cameraspullen hebben we ook niets bij ons. Later zullen we merken dat  die waarschuwingen toch echt niet uit de lucht zijn gegrepen.....
Schildpadden zien we ook meer dan genoeg. En bontebokken. Maar het leukste zijn toch de pinguins. Dus na een paar dagen aan de Kaap gaan we weer een dagje terug naar ‘ons’ strandje om voorlopig de laatste foto’s te maken. Over vier maanden zullen we als alles goed gaat, hier weer terugkomen.